فرا ورزشي بنام فوتبال

چند روزی است به علت سفر نتوانستم "آپ"کنم .به همین علت از شما عذر می خواهم .امیدوارم از این پس به روز تر باشم و با نقد مسائل فوتبال این وبلاگ را با مطالب بهتر عرضه دارم:

آنچه در مدت غیبتم به وقوع پیوست

مهمترین مسئله این روز ها برد تیم ملی در مقابل سوریه بود .این پیروزی نشان داد تساوی در آزادی در مقابل سوریه یک اتفاق بوده ، همان اتفاقی که در سئول نیز به وقوع پیوست و به مدد آن بازنده از کره خارج نشدیم .شاید کل فوتبال یک اتفاق باشد !شما چقدر با من موافقید؟

به علت مسافرت نتوانستم نیمه اول بازی ایران-سوریه را ببینم.اما نیمه دوم تیم ایران نشان از تیمی داد که بدور از حواشی به آینده چشم دارد .شاید قهرمانی در آسیا همان افقی باشد ، هرچند دست نیافتنی،چشم به آن خیره کرده ایم !!

گذشته به سبب ماهیتش تمام شده فرض میشود و حال نیز به سبب چنین موفقیت های نسبی طی شده .اکنون باید دید آینده برای فوتبال ایران چه شکلی را ترسیم خواهد کرد؟ آینده نزدیک و دور تیم ملی و صورت کلی تر فوتبال ایرانی به چه سمتی رهنمون خواهد شد؟

در روزگاری که تیم زیر 17 سال ایران با همه نام و نشانش از پس تاجیکستان بر نمی آید و نتیجه را واگزار میکند چگونه می توان به آینده فوتبال خوش بین شد ؟در مورد ساختار و عوامل سخت ابزاری نیز اوضاع کاملا اسفناک است ؟در استانی که یکی از قطب های موثر فوتبال ایران محسوب میشود ، دو تیم حاظر در لیگ برترش از برگزاری بازی های داخل خانه محرومند .حتما میدانید چرا؟ چون زمین ورزشگاه تختی اهواز در حال باسازی است !خوب خیلی خوبه .بازسازی میشود و بعد از آن شاهد بهره برداری از آن خواهیم بود

اما نه! زمین اهواز بعد از بازسازی و بدون برگزاری حتی یک دیدار به لجن زار تبدیل شد ه است .چون پیمانکار محترم از تخم چمنی استفاده نموده که به گرما واکنش نشان میدهد والبته هوای فراموش کرده در اهواز نه ماه از سال گرم و سوزان است.چه جالب میلیارد میلیارد خرج بازسازی شده و بدون بهره برداری زمین به باغ کشت سیب زمینی مبدل شده.بخدا شاهکاره !از زیر چمن گندیده اهواز "بعد از بازسازی میلیاردی"پلاستیک و خرابه های ساختمان پیدا شده .به گفته یکی از مسوولان  بتازگی منصوب شده :زمین این ورزشگاه بدرد پیست اسب دوانی نمی خوره چون امکان مصدومیت اسب ها وجود داره !!!

بگذریم ،موضوع بحث آینده فوتبال ایران بود :از بازی سوریه نوشتم ،از باخت تیم نوجوانان در مقابل تاجیکستان به بحث عدم کفایت مدیران ورزشی و به نحویه بازسازی زمین ورزشگاه تختی اهواز پرداختم.اگرچه از نظر محتوی مباحث فوق هارمونی با هم ندارند اما میشود از همین چند مبحث به پیشبینی فوتبال ایران پرداخت .

بردن سوریه و امتیاز گرفتن از کره خود موجب شادی است اما این شادی آنقدر درخشان است که به پایکوبی و هلهله انجامیده شود؟در پی موفقیت های گذرا امروز را به فردا مبدل کردن نابخردانه است .همانگونه که در صدر ذکر کردم مساوی سوریه در آزادی آنقدر خیره کننده بود که تساوی ما با آن بازی بحث برانگیز در مقابل کره!

در پی رویش یک گل در جستجوی بهار عمر و زمان را هدر دادن خیانت به آیندگان است .در گروهی که تیم زیر هفده سال ایران با عراق جنگزده و تاجیک های بدون اسم ونام و یمن بی ادعا همگروه شده ،چرا باید با التهاب و تشویش و به عنوان تیم دوم صعود نماییم .آیا تابوی صعود به عنوان تیم دوم وبا اما و اگردر نباید از وجودمان رخت ببندد؟مسلم است جواب منفی است .این الگو از نوجوانان و جوانان به تیم بزرگسالمان ارث رسیده .آیا نقد  این موضوع جوابی جز عدم سرپرستی به امر زیر بنا فوتبال ایران خواهد داشت؟

رسیدگی به موجودی نرم افزار ها و پرداخت به داشته ها سخت ابزاری به موضوع بحث مان که همان تعالی فوتبال است شکل و قدرت می دهد.در این گذر چگونه می توان ازمدیرت در سمت و سو بخشی به این موارد غافل بود؟ .هنگامی که مدیریت ورزش کشور در برخورد با افتضاح بازسازی زمین تختی اهواز هیچ واکنشی از خود نشان نمی دهد ،می توان بصراحت عنوان کرد هرچه در مورد آینده فوتبال ایران سوال نمود جز عدم موفقیت جوابی یافت؟

ترس مان از سوریه ،عدم مدیرت کارامد در بازسازی زمین اهواز وباخت تیم نوجوانان ایران از تاجیکستان حلقه های کاملا متصل زنجیر فوتبال ایرا ن می باشند با نگرش این سلسله چقدر به آینده فوتبال مان خوشبین هستید؟؟؟